Yıl 1985.Öğretmen evinde arkadaşlarla otururken, Edebiyat öğretmenim Feridun Alper bir grup arkadaşıyla beraber içeriye girdiler ve genişçe bir masaya oturdular. Hocamla bir ara göz-göze gelip selamlaştık. Masadan kalkıp yanlarına gittim. Hoş geldiniz diyerek saygılarımı ilettim. Hal hatır sorduktan sonra bana Akın vaktin varsa bir satranç oyna da seyredelim dedi. Hocamın ricasını kıracak değildim. Yan masadan bir satranç takımı getirdim. Karşıma derbeder kıyafetli kirli sakallı üzerine birkaç beden büyük palto giyinmiş, ortaya yakın boylu, zayıf çehreli ama tatlı-tatlı gülümseyen birisi geçti. Feridun hocamın misafirleri Üniversite hocalarından oluşuyordu. Böylesi bir grubun içerisinde görünüş itibariyle aykırı bir tipin bulunması garibime gitmişti.
Oyuna başladık. Açılışı sistemli yapmaya çalışıyordum. Çünkü o tarihlerde gençler arasında kendimi ispatlamış, bazı başarılarda kazanmıştım. İyi bir oyun oynamalıydım. En azından hocamın övgü dolu sözlerini hak etmeliydim. Rakip alışık olmadığım sitilde oynuyordu. Tabiri caizse çok dağınık bir şekilde, sistemsiz ve pervasızca saldırıyordu. Oyun ortasında şaşkınlığım iyice artmıştı.Rok kanadına yaptığı saldırılarda elim kolum bağlanmıştı adeta.Bütün figürlerim kilitlenmişti.Rakibin piyon zincirini kıramıyordum. Beklenen bitirici hamleler dizisine başlamıştı bile. Hesabıma göre üç hamle sonrası oyun kayıptı. Rakibimin tavırlarını ara ara kontrol ediyordum. Davranışlarındaki tepkilerin farklılaşmaması beni ayrıca meraklandırıyordu. Bir ara terk etmeyi düşündüm. Sonra nedense vazgeçtim. Artık oyunun denetimi tamamen eline geçmişti. Sonra o ilginç şey oluştu… Mat hamlelerine girmesi gerekirken anlamsız bir hamle yaptı. Birazda olsa ümitlenmiştim. Bu anlamsız hamlelerden birkaç tane daha yaptı. Rahatlamıştım. Oyun açılmıştı. Hücum sırası bana gelmişti. Atak oynadım ama oyunu kazanamadım. Sonuç berabereydi Bu garip insana teşekkür ettim. Feridun hocamdan izin isteyerek masadan kalktım. Oradan uzaklaştıkça sanki pek çok şeyden de uzaklaşıyormuşum gibi bir his kapladı içimi.
Ertesi günü dar ettim. Öğretmen evi salonuna girince Feridun hocamla karşılaştım. Sabırsızlıkla konuyu açtım.
Hocam o satranç oynadığım kişi kimdi?
Ali Karaavcı idi
Ne iş yapıyor?
Ziraat mühendisi ama esnaflık yapıyor. Aynı zamanda felsefeyle de ilgili bir insan
Oyunda merak ettiğim bir şey oldu. Oyunu kazanmaya üç hamle kalmışken neden o gereksiz hamleleri yaptı?
Bak Akın: Satranç Sporunu yeni öğreniyorsun Kat etmen gereken pek çok merhale var. Satrançta bilimsel yaklaşımları öğrenmen ve kendini geliştirmen çok güzel ama bununla birlikte kazanılması çok zor olan şeylerde vardır… İşte bunlardan birisiyle dün karşılaştın. Ali Bey oyunda kazanmak üzereydi. Daha doğrusu kazandığını gördü. Oyunu seyreden pek çok kişinin huzurunda seni yenmesinin, senin üzerinde oluşturacağı olumsuzluğu anladığı için geri çekildi. Senin rahatlaman ve bir şeyler yapman için ortam hazırladı. Sonuçta da oyununuz berabere bitti. Yani seni hiç tanımadığı halde seninde bir şeyler kazanmanı istedi. İşte satrançta geliştirmesi ve alışkanlık haline getirilmesi gereken en zor şey budur.
Bütün bu olanların şokunu uzun süre yaşadım. Uzun yıllardan beri Türkiye satrancına aşinayım. Böylesi bir bakış açısına hiç bir yerde rastlamadım. Ali ağabey bana büyük bir ders vermişti. Yerine getirilmesi zor bir ders… Öyle ya bir oyunda kaybeden varsa kazanmanın ne anlamı vardı.
